De ongerepte en dunbevolkte microregio Porto-Cargèse strekt zich uit over een uitgestrekt gebied tussen zee en bergen. Van het Griekse Cargèse tot het granieten Porto: er zijn talloze schatten te ontdekken in dit contrastrijke gebied, waar de geurige maquis zich vermengt met de zeenevel van de Middellandse Zee. De ontdekkingstocht door deze prachtige tuin begint in Cargèse, een dorpje met twee kerken en pittoreske steegjes.
Deze tocht voert ons vervolgens naar de Golf van Porto, die op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staat, waarna we landinwaarts trekken om de duizelingwekkende kloven van de Spelunca te verkennen, die door de kracht van het water zijn uitgeslepen. Tot slot klimmen we omhoog om het bos van Aïtone te doorkruisen, waarna we het hoogste punt van deze odyssee bereiken: de col de Vergio.
Ontdek Cargèse en zijn twee kerken
Een gebied met duizend facetten: ons avontuur in deze westelijke regio begint in Cargèse. Dit dorpje met twee kerken – een orthodoxe en een katholieke – heeft een bewogen geschiedenis als Griekse nederzetting. Ange gaat hier veel uitgebreider op in in de geschiedenis van de Griekse kolonie Paomia-Cargèse.
Een historisch dorp met een bijzondere charme
De stad werd in de 17e eeuw gesticht nadat 800 Grieken uit Laconië waren gevlucht vanwege de vervolging door de Turken. In plaats van zich te onderwerpen aan de machtigere bezetter, voeren de kolonisten de zee op richting Genua, waarna ze werden omgeleid naar Corsica en Paomia.
Hier, op deze vruchtbare grond, besluiten ze hun nieuwe thuis te vestigen. De lokale bevolking, die de komst van deze vluchtelingen uit andere streken met argwaan bekijkt, slaagt er na talrijke pogingen in hen te verdrijven. Na enkele decennia van gedwongen ballingschap in Ajaccio stichten de Grieken in 1676 hun nieuwe kolonie op een plateau aan zee, niet ver van Paomia: Cargèse.
Aan de noordpunt van de Golf van Sagone heeft dit dorpje met 1300 inwoners een bijzondere charme met zijn mooie steegjes en pastelkleurige huizen. Cargèse is een levendig dorpje, vooral in de zomermaanden wanneer er veel toerkers zijn, en heeft een reputatie opgebouwd als een plek die zowel vredig als roekeloos is.
Hoewel beide kerken zeker een bezoek waard zijn, met name de orthodoxe Sint-Spiridionkerk met haar iconen en prachtige schilderingen, staat Cargèse ook bekend om zijn stranden.
Van witte zandstranden tot gezellige terrassen
Als je vanuit Ajaccio komt, is Menasina, met zijn turquoise water en witte zand, een oord van absolute rust waar het heerlijk is om even een duik te nemen om af te koelen. Ook de stranden van Peru en Chiuni, iets noordelijker, nodigen uit om te ontspannen en te genieten van de zomerse warmte.
Als de dag ten einde loopt, kun je iets eten en genieten van een smakelijke Napolitaanse pizza bij pizzeria Maremmiese of even gaan zitten op het gezellige terras van Café Yuka. Het restaurant, opgericht door Stéphane, vindt zijn oorsprong in de gezellige borrels met vrienden die zijn grootouders in de tuin van het ouderlijk huis organiseerden. Vandaag de dag zet Stéphane deze traditie voort door mensen te ontvangen aan zijn tafel, die al enkele jaren openstaat voor iedereen.
Met je blik de schatten van de Golf van Porto bewonderen
De Golf van Porto, die erg in trek is bij toeristen en Corsicanen die even aan de dagelijkse sleur willen ontsnappen, is een juweeltje dat sinds 1983 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staat.
De Calanques van Piana, een „natuurlijke kathedraal“
Van alle schatten die hier verborgen liggen, zijn de calanques van Piana van een adembenemende puurheid. Als een stenen kathedraal met opvallende verticale lijnen slingert de weg die door het gebied loopt tussen de scherpe, okerkleurige pieken en biedt een grandioos panorama over een groot deel van de golf.
Vanaf dit natuurlijke balkon leiden talrijke wandelpaden je naar de omgeving en naar verborgen plekjes zoals de Capo d’Orto. Deze majestueuze granieten bergtop reikt tot 1294 meter hoogte en biedt een 360°-uitzicht over de horizon. Aan de ene kant strekt de zee zich uit zover het oog reikt, terwijl aan de andere kant valleien en bergtoppen zich ontvouwen in een ongerept landschap dat het gevoel geeft dat je aan het einde van de wereld bent.
Op het vaste land, lager gelegen, waar de golven soms woest tegen de grillige kustlijn beuken, straalt de baai van Ficajola een weldadige rust uit.
Houd er echter rekening mee dat het in juli en augustus erg druk kan zijn op deze plek. En tussen ons gezegd: we willen liever voorkomen dat de kust van het eiland overbelast raakt.
Van Capo Rosso naar het ongerepte Arone
Nog steeds op de D824 is een sportieve tussenstop welkom om naar Capo Rosso te gaan. Deze klif is tevens een kaap die het zuidelijke deel van de Golf van Porto afbakent. Reken op ongeveer 1,5 uur om de top te bereiken, waarop een prachtige Genuese toren staat: de toren van Turghiu. Het terras van de toren is toegankelijk en biedt een fascinerend uitzicht over het kristalheldere water dat 335 meter lager ligt.
Na deze ietwat vermoeiende tocht kun je je kuiten even laten rusten in Arone, een van de weinige stranden met fijn zand in dit ruige, rotsachtige landschap.
Om de dag wat langer te laten duren en van de zonsondergang te genieten terwijl u van een heerlijk gerecht geniet of aan een cocktail nipt, kunt u in deze idyllische omgeving terecht bij twee adressen: Le Café de la plage of Casabianca. Op het menu staan vis en zeevruchten. Maar ook voor vleesliefhebbers staan er heerlijke stukken vlees op de kaart.
Het kwetsbare natuurreservaat van Scandola
Onze rondreis door de Golf van Porto gaat verder met het natuurreservaat van Scandola. Dit reservaat wordt beschouwd als een hoogtepunt op het gebied van mariene biodiversiteit en er zijn talloze superlatieven om het opmerkelijke karakter ervan te beschrijven.
Als een terra incognita belichaamt dit schiereiland, dat naar het westen uitsteekt, de ontmoeting tussen water en vuur. Deze ruwe diamant bestaat uit rotsformaties in de vorm van een caldera, die het overblijfsel zijn van een oude vulkaan die in zee is ingestort. Het gebied wordt beheerd door het Regionaal Natuurpark van Corsica en was de eerste locatie in Frankrijk die zich toelegde op het behoud van zowel het terrestrische als het mariene natuurlijke erfgoed. Het beschermde gebied, een oase van rust voor een veelheid aan diersoorten – waarvan sommige al lang geleden volledig uit de Middellandse Zee zijn verdwenen –, strekt zich uit over een oppervlakte van bijna 1700 hectare.
Ik kan mijn rondleiding niet voortzetten zonder te vermelden dat Scandola een beschermingswaardig zeegebied is. Door de te grote drukte van boten is het in 2019 een waardevol milieukeurmerk kwijtgeraakt; maar er zijn nu tijdens het zomerseizoen verboden zones ingesteld om te proberen te redden wat er nog te redden valt. Ga er daarom bij voorkeur in het laagseizoen heen om het gebied te ontdekken, en blijf uit de buurt van de kust om de broedende dieren (waaronder de visarend, een ernstig bedreigde soort) niet te verstoren.
Een omweg via Girolata, een klein, bijna ontoegankelijk haventje
Tot slot mogen we Girolata en zijn kleine haven natuurlijk niet onvermeld laten. Het gehucht is niet alleen via zee bereikbaar, maar ook over land – mits je je wandelschoenen aantrekt. Er is namelijk geen berijdbare weg die Girolata met de rest van het wegennet verbindt en u zult het postpad moeten volgen om er te komen.
Van de zee naar de bergen via de D84, een spectaculaire route
Als u klaar bent met het verkennen van de kust, kunt u het binnenland inrijden via een van de meest spectaculaire wegen van het eiland: de D84. Deze route, die van de zee naar de bergen loopt, van Porto naar de Vergio-pas, is uniek. In slechts een uurtje brengt deze kleurrijke route u van de kust naar een bergpas op 1477 meter hoogte.
Eerste tussenstop in Ota
Het begin van de route wordt gekenmerkt door maquis en eucalyptusbomen, typische boomsoorten van de laagste mediterrane vegetatiezone. Aan de andere kant van de vallei, die door de rivier de Porto wordt doorsneden, ligt het dorp Ota tegen de berghelling.
Het dorp bestaat uit mooie stenen huisjes en een prachtige kerk; je neemt de D124 om er te komen. De omweg is zeker de moeite waard, niet alleen om het dorp te ontdekken, maar ook om een duik te nemen in de rivier bij de Genuese brug van Pianella. Deze eerste tussenstop is onvergetelijk en geeft reizigers een frisse blik op deze regio met zijn rijke verscheidenheid aan sferen.
De avontuurlijksten onder ons moeten de sporen van het muilezelpad „Tra Mare e Monti“ volgen tot aan de Genuese brug van Zaglia om zo de kloof in te trekken. Adembenemend.
Evisa, het land van de kastanjebomen
Naarmate we hoger klimmen, komen we dichter bij Evisa, halverwege deze route. Het dorp, gelegen op meer dan 800 meter hoogte, staat bekend om zijn kastanjebomen en zijn marrons glacés. Hier zet Marina Ceccaldi de traditie van haar moeder, Françoise, voort. Haar kleine bedrijfje, Insitina, produceert gekonfijte kastanjes onder het merk Dolci Corsi. Een culinaire pauze is hier van harte welkom.
Aïtone, de groene long van Corsica
De sfeer verandert zodra we het dorp achter ons laten en het bos van Aïtone binnengaan. Met zijn hoge laricio-dennen, die alleen op het Île de Beauté voorkomen, dwingt dit diepe en mysterieuze bos respect af. Het bladerdak, dat meer dan twintig meter boven de grond reikt, doet ons ontzettend klein aanvoelen. Geheime paadjes en paden slingeren tussen de eerbiedwaardige bomen door, die wel enkele eeuwen oud kunnen zijn. In het hart van het bos kun je je voeten onderdompelen in natuurlijke poelen met helder water. Niet aanraden voor mensen die snel kou hebben.
En dan te bedenken dat Théodore Poli hier, omringd door tientallen eilandrovers, in de 18e eeuw de oprichting van de „Republiek der Bandieten” afkondigde! Maar dat is een ander verhaal…
Naar de bergen, en verder
Onze tocht eindigt in Vergio, de hoogste bergpas van Corsica. Vanaf deze scheidslijn ontvouwt zich een schitterend panorama over de Niolu-vallei en de meest imposante bergtoppen van het eiland. Op warme zomerdagen worden de hoogste toppen van dit ongetemde landschap overspoeld door de gloeiende zonnestralen, terwijl ze in de winter bedekt zijn met een dun laagje ijs dat de meest onverschrokkenen uitnodigt om hun stijgijzers aan te trekken.
Want hier kan de dappere wandelaar de Ninu gaan bedwingen, in de keten van de Corsicaanse meren…
