Midden in het hart van het “Eiland van de Schoonheid” ligt een van de oudste parochies van Corsica: Niolu. Dit bergachtige microgebied, een land van veeteelt en vroomheid, omringd door de duizelingwekkendste bergtoppen van het eiland, zou al sinds de Romeinse oudheid bewoond zijn. Naar dit gebied voert mijn wandeling van vandaag u, met als bestemming de prachtige brug van Muricciolu en de nabijgelegen, oude watermolen.
Een Genuese brug die de tijd doorstaat op Corsica
In de loop der eeuwen hebben de Niolins de natuurlijke omgeving ingericht om in hun basisbehoeften te voorzien en handel te drijven met de verschillende aangrenzende regio’s. De Republiek Genua, die in 1284 de controle over Corsica overnam, zette eveneens de verbinding van het gebied voort door de bouw van bouwwerken die de handel vergemakkelijkten, zoals de beroemde Genuese bruggen.
Deze stenen kunstwerken, die het transport van de belangrijkste producten van het eiland (tarwe, olijfolie, wijn, kastanjes) vergemakkelijkten, staan synoniem voor vooruitgang en waren onmisbaar voor de economische bloei van het eiland. In de Niolu, net als overal elders op Corsica, werden Genuese bruggen over de rivieren gebouwd om deze veilig te kunnen oversteken.
In de gemeente Albertacce, vlakbij het bos van Aitone, is de brug van Muricciolu een eerbiedwaardig voorbeeld van deze bijzondere bouwstijl. De brug, bestaande uit een enkele boog in de vorm van een ezelsrug en een smal brugdek, zou tussen de 16e en de 18e eeuw zijn gebouwd.
Hiermee kun je de Viru oversteken, die ontspringt aan de voet van de Punta Minuta, op een hoogte van 2556 meter. De Viru, die in de herfst na stortregens woest is, is een rustig riviertje waar het heerlijk is om op warme zomerdagen een duik te nemen.
Na Muricciolu stroomt de rivier verder naar Ponte Altu, waar hij samenvloeit met de Golo, waarvan hij een van de belangrijkste zijrivieren is. Het water van de Viru en de Golo stroomt vervolgens verder tot aan de monding aan de oostkust, waardoor deze rivier de langste van het eiland is.
Een doorgangspunt op de Transhumance-route
De brug ligt op een hoogte van ongeveer 850 meter en is bereikbaar via de D84 aan de rand van het dorp Albertacce. Je moet het beroemde ‘Sentier de la transhumance’ volgen, dat vroeger door de herders werd bewandeld. De herders uit Niolins voerden namelijk de transhumance uit met hun kudde tussen de vallei van de Niolu en die van de Falasorma, gelegen aan de westkust van het eiland.
Dit zeer goed onderhouden en bewegwijzerde pad is een heus klein avontuur voor iedereen die in de voetsporen van deze pioniers wil treden. Door valleien en bossen voert dit pad de wandelaar van de zee naar de bergen en nodigt het uit om je grenzen te verleggen en de inheemse bewoners van deze ongerepte gebieden te ontmoeten.
Een wandeling van 20 minuten die voor iedereen geschikt is… in de volle zon
Voor degenen die minder avontuurlijk of sportief zijn, is een wandeling van slechts zo’n twintig minuten nodig om Muricciolu te bereiken. Hiervoor volgt u de oranje markeringen tot aan het oratorium van Sint-Antonius, dat bijna het eindpunt aangeeft. Dit is een gezinsuitstapje waar kinderen van harte welkom zijn, want er zijn geen moeilijkheden te verwachten, behalve dan de brandende zon op dit parcours van ongeveer 2 kilometer dat nergens beschutting biedt tegen de zon.
Ter plaatse zijn er talrijke waterpoelen waar je je kunt verfrissen en kunt picknicken, ver weg van de drukte van de stad. In deze idyllische omgeving, waar het geluid van het water en het ruisen van de wind door de dennenbomen samensmelten, dwaalt de verbeelding af naar vervlogen tijden wanneer men de oude molen aanschouwt die aan de oevers van de Viru staat.
Deze watermolen met granieten muren wordt door de beek van water voorzien via een stenen kanaal en een houten loopbrug. De molen is waarschijnlijk tussen de 18e en de 19e eeuw gebouwd en zou tot in de jaren ’50 in bedrijf zijn geweest. De molenaars die er werkten, moesten ongetwijfeld kastanjes malen om er meel van te maken, zoals blijkt uit de aanwezigheid van een prachtig kastanjebos dat niet langer onderhouden lijkt te worden.
Boven het gebied, op een hoogte van ongeveer 1000 meter, vermengen laricio-dennen en kastanjebomen zich tot één geheel.
Van bergtop naar waterval trekken, voorbij de Muricciolu-brug
Om meer van de omgeving te ontdekken, kun je een uitstapje maken naar de Viru-vallei, die stroomopwaarts van de brug ligt. Onder het toeziend oog van de Cinque Frati, een gemakkelijk te herkennen bergtop, kan de tocht je naar de herberg van U Vallone leiden, een bekende tussenstop voor wandelaars op de GR20. In een alpiene sfeer proost men met een lekker koud biertje voordat men in de tent in slaap valt.
Een andere iconische plek in de Niolu-vallei waar je met plezier je ogen op kunt laten rusten: de Radule-waterval. Vanaf de brug van Muricciolu moet je rekening houden met een wandeling van zo’n tien kilometer in de richting van de Col de Vergio om er te komen. In de zomer kun je op slechts een paar honderd meter van de waterval iets eten in de schapenhutten met dezelfde naam.
