{"id":8120,"date":"2026-08-31T15:33:18","date_gmt":"2026-08-31T15:33:18","guid":{"rendered":"https:\/\/www.lettera.corsica\/?p=8120"},"modified":"2026-08-31T16:18:45","modified_gmt":"2026-08-31T16:18:45","slug":"corsica-het-eiland-van-de-megalieten-een-zoektocht-naar-de-1000-menhirs-en-dolmens-en-hun-versteende-legendes-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.lettera.corsica\/nl\/corsica-het-eiland-van-de-megalieten-een-zoektocht-naar-de-1000-menhirs-en-dolmens-en-hun-versteende-legendes-2\/","title":{"rendered":"Eenzamig en onverwoestbaar: het Castello di Serravalle, de wachtpost van Centraal-Corsica, daagt wandelaars met een passie voor geschiedenis uit"},"content":{"rendered":"\n

Als we de historici mogen geloven, zou deze middeleeuwse citadel een van de best bewaarde van Corsica zijn. En het geheim van haar lange levensduur blijft historici nog steeds bezighouden: hoe heeft een compact en afgelegen kasteeltje, genesteld op een dorre rots in Centraal-Corsica, de verwoestingen kunnen ontlopen waaraan de meeste vestingwerken uit die tijd ten prooi zijn gevallen? Want het staat er nog steeds, het Castello di Serravalle, temidden van een ruig, door de zon verschroeid landschap; nog steeds overeind, acht eeuwen nadat het door de heren van Amondaschi werd gebouwd. <\/p>\n\n

Ik wilde het zien om het te begrijpen, om zijn gebied vanaf de onneembare heuveltop van Serravalle in \u00e9\u00e9n blik te kunnen overzien. Het was een ochtend laat in augustus \u2013 te laat, zo begreep ik later in de middagzon. We waren met het gezin vertrokken, samen met mijn zwager, mijn dochter en mijn neefjes, en het kostte ons 25 minuten vanaf Corte om een parkeerplaats te vinden, in een bocht van de D18. Even daarvoor hadden we het kasteel op de top van de heuvel al gezien. <\/p>\n\n

\n\t<\/div>\n\n
\"Kasteel
Het Castello di Serravalle wacht daarboven op ons<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n

Omhoog naar het Castello di Serravalle, onder de overweldigende middagzon <\/h2>\n\n

De thermometer geeft al meer dan 30 \u00b0C aan wanneer we het pad van aarde en rotsen inslaan. De klim, in de volle zon, stelt ons uithoudingsvermogen op de proef, doet onze gezichten rood aanlopen en dwingt ons tot pauzes in de zeldzame schaduwplekjes die de verwrongen struiken bieden. Gevoelstemperatuur: 40 \u00b0C. Mijn dochter lijkt het zwaarst te hebben. Na 20 minuten zware tocht hebben we geen andere keuze dan langdurig te stoppen en wat water op te offeren om onze petten nat te maken en onze nek te verfrissen. <\/p>\n\n

De laatste meters hoogteverschil gaan over in een stilte die boekdelen spreekt over onze toestand. Eindelijk, met een laatste krachtsinspanning, banen onze benen zich een weg door het steile, met keien bezaaide zigzagpad, terwijl de vestingwerken en de centrale toren tevoorschijn komen door het schaarse struikgewas. <\/p>\n\n

\"Kasteel
Een bord wijst ons de weg naar het kasteel<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n
\"Kasteel
De hoofdtoren komt achter de bomen tevoorschijn<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n

De toren binnengaan: een uitdaging op 5 meter hoogte<\/h2>\n\n

Het is op dit moment onmogelijk om een beeld te krijgen van de indeling van het kasteel, zo chaotisch is de omgeving. Alleen de massieve toren dient als ori\u00ebntatiepunt voor het oog: met zijn hoogte van acht meter overtreft hij op het eerste gezicht alles. Stel je dan eens voor dat hij in de tijd dat het kasteel nog bewoond was nog twee verdiepingen hoger had kunnen zijn! Je moest wel vastberaden zijn om dit aan te pakken. <\/p>\n\n

Als we trouwens langs de doorboorde ommuring lopen, dringt de defensieve opzet (en dat is nog zacht uitgedrukt) van deze plek zich nog verrassender aan ons op. Het kost ons ruim vijf minuten om de ingang van de toren te vinden… Want die bevond zich vroeger op vijf meter boven de grond, rechtstreeks in de leegte. Zonder ladder \u2013 die bij een aanval kon worden weggehaald \u2013 was het onmogelijk om binnen te komen. We kunnen ons moeilijk voorstellen dat iemand daarboven zou klimmen onder een regen van pijlen of straatstenen. <\/p>\n\n

Maar terwijl we ons verheugen over deze vreemde poort, nog een beetje versuft door de hitte, besef ik hoe adembenemend ook het uitzicht is. In het westen tekenen de bergen van Niolu zich af tegen de horizon. In het noorden ligt de Golo-vallei. En ten oosten ten slotte lijken Popolasca en Piedigriggio, de twee dorpen die dit kasteel lange tijd heeft beschermd, minuscule. Zoveel ruigheid voor zo\u2019n spectaculair landschap… <\/p>\n\n

\"Kasteel
Binnen de muren van het Castello di Serravalle<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n
\"Kasteel
Deze toren was in de middeleeuwen nog hoger<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n
\n