{"id":5488,"date":"2026-07-11T18:27:00","date_gmt":"2026-07-11T18:27:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.lettera.corsica\/de-tranen-van-de-berg-4-dagen-en-3-nachten-vol-avontuur-in-de-corsicaanse-merenketen\/"},"modified":"2026-08-21T13:36:41","modified_gmt":"2026-08-21T13:36:41","slug":"de-tranen-van-de-berg-4-dagen-en-3-nachten-vol-avontuur-in-de-corsicaanse-merenketen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.lettera.corsica\/nl\/de-tranen-van-de-berg-4-dagen-en-3-nachten-vol-avontuur-in-de-corsicaanse-merenketen\/","title":{"rendered":"De \u201eTranen van de Berg\u201c: 4 dagen en 3 nachten vol avontuur in de Corsicaanse merenketen"},"content":{"rendered":"\n

Sinds het ontstaan van onze planeet, meer dan 4 miljard jaar geleden, is deze onderhevig aan klimaatschommelingen, waarbij warme en koude geologische periodes elkaar afwisselen. 20.000 jaar geleden, tijdens de laatste ijstijd, die de naam W\u00fcrm draagt, waren de Corsicaanse bergmassieven bedekt met uitgestrekte gletsjers die zich tot diep in de valleien uitstrekten. Een decor van extreme poolachtige landschappen, het tegenovergestelde van het klimaat dat we tegenwoordig kennen. <\/p>\n\n

Na deze lange koude en droge periode werd het klimaat geleidelijk milder, waardoor de gletsjers verdwenen. Toen ze zich terugtrokken, lieten ze niet alleen gletsjervalleien achter, maar ook de vele meren die onze bergen rijk zijn. Deze natuurlijke pareltjes zijn vandaag de dag een bron van fascinatie voor wandelaars die op zoek zijn naar herverbinding met de natuur. <\/p>\n\n

Alsof het een soort pelgrimstocht is, trek ik al zo\u2019n tien jaar instinctief naar het midden van het eiland om in de merenstreek nieuwe energie op te doen. In de zomer van 2021 heb ik, zoals gebruikelijk, opnieuw een paar gelukkige dagen doorgebracht in de berghut van Manganu (op de GR20), mijn toevluchtsoord in mijn zoektocht naar rust en de \u201etranen van de bergen\u201c. <\/p>\n\n

\n\t<\/div>\n\n

Dag 1: Het Creno-meer en de Rinella-meren<\/h2>\n\n

De eerste dag van een verblijf in de bergen is nooit de dag waarop de kernactiviteit, namelijk het wandelen, centraal staat. Deze dag moet altijd worden voorafgegaan door een fase waarin de uitrusting en de route worden voorbereid. Want ook al is dit niet mijn eerste poging, een tocht naar de bergtoppen moet goed worden georganiseerd om geen ruimte te laten voor onzekerheid. Of in ieder geval niet te veel ruimte. <\/p>\n\n

Nadat ik de routebeschrijving van de verschillende etappes in mijn horloge heb ingevoerd en mijn rugzak in de auto heb gelegd, haal ik mijn klimpartner Jean op. We rijden naar de gemeente Soccia en de parkeerplaats die uitkijkt over het dorp, op 1000 meter hoogte. Vanaf deze parkeerplaats begint onze tocht. <\/p>\n\n

\"wandeling
Het majestueuze bos omhult me terwijl ik naar het meer van Creno wandel.<\/figcaption><\/figure>\n\n
\"het
Het meer van Creno doet niet onder voor de landschappen in Zwitserland of Canada.<\/figcaption><\/figure>\n\n

Met onze rugzakken vol gaan we op pad over een breed, gemarkeerd pad dat ons naar het meer van Creno (\u201cLavu a Crena\u201d) zal leiden. Deze eerste tussenstop biedt een adembenemend mooi uitzicht, hoewel ik de spuntinu die ik op de groene grasvelden langs de oever heb verorberd niet meer kan tellen. Het ansichtkaartachtige beeld van een Canadees meer spreekt elke keer weer tot mijn verbeelding. Het moet gezegd worden dat Creno, met de torenhoge dennenbomen die het omringen, niet onderdoet voor de landschappen van Noord-Amerika. <\/p>\n\n

We vervolgen onze weg voor dit tweede deel van de ochtend, dat plaats maakt voor een veel rotsachtiger en droger dal. De hitte is slopend, hoewel we bijna op 1500 meter hoogte zitten. Anderhalf uur later komen we aan in Manganu, ons basiskamp van waaruit we deze wandeltocht in stervorm zullen maken. <\/p>\n\n

Ik zie de bekende gezichten van de beheerders, Jean-Andr\u00e9 en Antoine, met wie ik in de loop der tijd een band heb opgebouwd. Terwijl we aan tafel zitten met een biertje, praten we over het afgelopen jaar, terwijl het terras van de berghut een weids uitzicht biedt op het plateau van Camputile. <\/p>\n\n

De dag is nog niet voorbij en we trekken weer verder richting Bocca alle Porte via de GR20. Sommige momenten in ons leven lijken wel in de tijd stil te staan. Wat valt er te zeggen over die onvergetelijke zonsondergang vanaf de Cr\u00eate de Rinella over de meren met dezelfde naam? Fantastisch. <\/p>\n\n

\"het
Het schemerlicht weerkaatst op de meren van Rinella, diep in de Corsicaanse bergen.<\/figcaption><\/figure>\n\n

Dag 2: Het Nino-meer, Pozzine en vrij rondlopende paarden<\/h2>\n\n

We worden rond 7 uur wakker na deze eerste nacht waarin we ons hebben aangepast aan ons nieuwe, spartaanse comfort. Zoals elk jaar heb ik een tent gehuurd via de website van het Regionaal Natuurpark van Corsica. Dat scheelt weer wat gewicht om mee te slepen. <\/p>\n\n

Voor deze tweede dag hebben we een wandeling naar het Nino-meer gepland. De heen- en terugtocht duurt slechts 3 uur, waardoor we volop van het landschap kunnen genieten en foto\u2019s kunnen maken. Een ode aan het langzame leven, waarbij ontspannen wandelen centraal staat. <\/p>\n\n

\"een
Je komt niet alleen wandelaars tegen die op weg zijn naar de meren.<\/figcaption><\/figure>\n\n

Nadat we de Acqua Ciarnente-pas zijn gepasseerd, komen we op het plateau van Camputile, waar koeien rustig grazen. Het uitzicht is dat van een typische alpenweide die door de veeteelt is getransformeerd. Er zijn hier namelijk maar heel weinig bomen te zien, terwijl er wel veel schaapskooien staan, zowel verlaten als nog in gebruik. In de schaduw van de Punta Artica, die trots als een piramide oprijst, lopen we verder naar de schaapskooien van Vaccaghja. <\/p>\n\n

Het pad slingert zich met een lichte stijging naar het meer. Nino is een groene oase waar het aan te raden is je schoenen uit te doen, zo kwetsbaar zijn de grasvelden. Terwijl we onze lunch nuttigen, kijken we naar de vrij rondlopende paarden die bij de wandelaars komen bedelen om een stukje brood. Een waar genot voor de kinderen die met deze wilde paarden spelen. <\/p>\n\n

\"Het
Aan het einde van de wandelroute ontvouwt zich het ongerepte landschap van het Nino-meer.<\/figcaption><\/figure>\n\n

Na een heerlijk dutje op deze natuurlijke matras vertrekken we weer naar ons toevluchtsoord. Als we daar rond 16.00 uur aankomen, pakt Jean zijn spullen in en vertrekt naar de parkeerplaats bij het meer van Creno, omdat hij niet langer bij mij kan blijven. <\/p>\n\n

Wat mij betreft ga ik terug langs dezelfde weg richting Vaccaghja, waar ik de zonsondergang op het plateau van Camputile wil fotograferen.<\/p>\n\n

Dag 3: De meren van Melo en Capitello<\/h2>\n\n

Het is 6 uur op deze derde dag, tijd om te vertrekken. Mijn voetstappen volgen het beroemde parcours van de GR20. Net als op de eerste dag loop ik richting Bocca alle Porte, het voormalige hoogste punt van de GR, dat op ongeveer 2230 meter hoogte ligt. <\/p>\n\n

De klim verloopt gelijkmatig en de inspanning is aanhoudend; het pad wisselt af tussen rotsen en \u2018pozzi\u2019. De laatste klim naar de pas is, hoewel er geen grote obstakels zijn, vermoeiend. Hier draait alles om mineralen. Graniet komt hier in al zijn vormen voor: als slanke toppen, als blokken, als kiezelstenen of zelfs als stof. <\/p>\n\n

\"het
Het meer van Melo komt beneden in zicht, terwijl het pad omhoog loopt naar het Capitello.<\/figcaption><\/figure>\n\n
\"het
Op de heuvels boven Corte betovert het Capitello-meer ons met zijn diepe, ijskoude blauw.<\/figcaption><\/figure>\n\n

De moeilijkheidsgraad staat in verhouding tot de puurheid van het landschap dat zich ontvouwt wanneer je eindelijk de pas oversteekt. Hoog in het Rotondu-massief, omringd door scherpe bergtoppen, dwaalt mijn blik af naar de Restonica-vallei, waar lager in het dal de meren van Melu en Capitellu verscholen liggen. Een zeer fotogeniek tafereel dat ik echter niet heb willen vastleggen, omdat het al zo vaak op sociale media wordt gedeeld. <\/p>\n\n

Tijdens de afdaling naar deze pareltjes in de bergen word ik vergezeld door geelsnavelgorsen die boven mijn hoofd rondcirkelen. Ik eet een hapje in Melu, waar ik een welverdiende pauze neem. Een mooie gelegenheid om ons te realiseren dat we respect moeten hebben voor deze natuur, die zo krachtig en tegelijkertijd zo kwetsbaar is. <\/p>\n\n

De terugweg naar Manganu verloopt in omgekeerde richting, waar me een goede nachtrust te wachten staat. De 10 kilometer in combinatie met 1150 meter hoogteverschil hebben me uitgeput. <\/p>\n\n

Dag 4: Het Goria-meer en het einde van het avontuur<\/h2>\n\n

De laatste dag van dit leven, los van de bewoonde wereld. Ik sta vroeg op, want ik moet absoluut bij het Goria-meer zijn voor de zonsopgang. Het is een prachtig schouwspel: het gouden licht van de vroege ochtend omhult het spectaculaire keteldal van het meer. Terwijl ik daar in mijn eentje sta, doorbreek ik de stilte door een mueslireep uit mijn rugzak te halen. <\/p>\n\n

Terug in de berghut pak ik mijn spullen in en praat ik nog een laatste keer met de beheerders over het seizoen. Het valt me op dat de sfeer in de bergen iets unieks heeft dat je alleen ervaart als je de bergen zelf beleeft. Dat lijkt misschien vanzelfsprekend, maar je moet het zelf doen en beleven om te begrijpen wat het betekent. <\/p>\n\n

\"toppen
De grillige toppen van de Restonica.<\/figcaption><\/figure>\n\n

Na dagenlang wandelen, die soms een aanslag vormen op de wilskracht en de spieren onophoudelijk uitputten, zoekt de wandelaar wat troost bij zijn medewandelaars. Men deelt een biertje, herinneringen en de route die men de volgende dag zal afleggen. Er ontstaan vluchtige vriendschappen, net lang genoeg om een bergpas te overwinnen of een meer te bewonderen. <\/p>\n\n

Sinds het begin van dit kleine avontuur ben ik voortdurend in contact gekomen met avonturiers uit alle windstreken en heb ik met hen van gedachten gewisseld. Iedereen vindt het belangrijk om in een gezellige sfeer over zijn of haar ervaringen te vertellen. Het buitenleven zorgt er niet alleen voor dat je weer \u00e9\u00e9n wordt met de natuur, maar helpt je tijdens de inspanning ook om jezelf te herontdekken en anderen beter te begrijpen. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Verslag van een ontspanningsvakantie op het hoogste punt van het eiland\n","protected":false},"author":3,"featured_media":5494,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"advanced_seo_description":"","jetpack_seo_html_title":"","jetpack_seo_noindex":false,"jetpack_seo_schema_type":"","_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"csco_singular_sidebar":"","csco_page_header_type":"","csco_page_load_nextpost":"","csco_post_video_location":[],"csco_post_video_url":"","csco_post_video_bg_start_time":0,"csco_post_video_bg_end_time":0,"_jetpack_feature_clip_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_post_was_ever_published":true},"categories":[85,126],"tags":[178],"class_list":["post-5488","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","category-niet-gecategoriseerd","category-zee-bergen-maquis","tag-centraal-corsica","cs-entry","cs-video-wrap"],"acf":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/i0.wp.com\/www.lettera.corsica\/wp-content\/uploads\/2022\/02\/6-Lac-de-Nino-Corse-Sebastien-Leroy-scaled.jpg?fit=2560%2C1707&ssl=1","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.lettera.corsica\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5488","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.lettera.corsica\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.lettera.corsica\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.lettera.corsica\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.lettera.corsica\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5488"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.lettera.corsica\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5488\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5503,"href":"https:\/\/www.lettera.corsica\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5488\/revisions\/5503"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.lettera.corsica\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5494"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.lettera.corsica\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5488"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.lettera.corsica\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5488"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.lettera.corsica\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5488"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}